zondag, juli 09, 2006

Peter Ruting

Peter Ruting (Amsterdam, 1938)

Als Peter Ruting in 1960 de afdeling Fotografie van het Amsterdamse Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs verlaat, heeft hij behalve een diploma een portfolio met eindexamenwerk dat bestaat uit foto’s van mensen in hun architectonische omgeving. Met dit werk presenteert hij zichzelf bij de reclamebureaus. Bij het bureau Prad levert dat een proefopdracht op van Paul Mertz, destijds de ‘boy wonder’ van de reclamewereld. De proef wordt gevolgd door een hechte en langdurige samenwerking. Mertz heeft het Nederlands Zuivelbureau als klant en zoekt naar nieuwe wegen en nieuw talent om Nederland massaal aan de melk te krijgen. De campagne waarvoor Ruting wordt ingeschakeld, bestaat uit een breed scala van advertenties in zwart-wit waarin keer op keer gereageerd wordt op de actualiteit. Het zijn menselijke, herkenbare situaties die humoristisch of relativerend in beeld worden gebracht en aansluiten bij de tijdgeest. Er volgen jaren waarin wel honderd van dergelijke advertenties verschijnen en Ruting fotografeert ze allemaal.
Dankzij de melkcampagne raakte Peter Ruting bekend als ‘mensenfotograaf’ en werkte hij voor alle grote reclamebureaus die hem een hoge mate van vrijheid boden en een hoop eigen inbreng. Met de professionalisering van het reclamevak in de jaren 70 nam de greep van het bureau op de fotografie toe. Ook de invloed van de klant op het reclamebureau werd groter. Die werd tijdens de recessie van de jaren 80 zelfs zo groot dat Ruting met zijn creativiteit geen kant meer op kon. De problemen lagen niet meer vóór de camera, maar erachter; achter de rug van de fotograaf waar de artdirector stond met zijn klant. Ruting voelde zich steeds vaker uitvoerder van andermans ideeën en kreeg de behoefte eigen, autonoom werk te maken. Maar autonoom en commercieel werk lieten zich moeilijk combineren. Met zijn vrije stillevens was Ruting telkens lang bezig. Het werk in wording stond dan dagenlang in zijn studio die daardoor meer en meer de sfeer van een kunstenaarsatelier kreeg. Het commerciële werk hield daarom sneller op dan Rutings bedoeling was. Toch is er geen wrok. Hij koestert de beste herinneringen aan zijn reclametijd en echt afscheid genomen heeft hij nooit, want de commerciële opdrachten die Ruting sindsdien incidenteel accepteert, helpen om het isolement van het vrije kunstenaarsschap te doorbreken.

©Pim Milo, 2002

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home