zondag, juli 09, 2006

CORB!NO

C’est a light of love

Wat zou ik graag in Corb!no’s schoenen staan! Je liefde voor het fotovak zover weten te perfectioneren dat er een geheel eigen stijl ontstaat. Een stijl die door Wim van Sinderen (in ‘Fotografen in Nederland: een anthologie 1852-2002) wordt getypeerd als ‘een unieke combinatie van inlevings- en relativeringsvermogen.’ Eén van de meest gevraagde portretfotografen van Nederland weten te worden. Zó’n liefdevolle band met je vader hebben dat je hem naakt kunt portretteren. Een portret dat minstens zoveel over de zoon als over de vader zegt. Op adembenemende wijze het Rosenberg Trio in beeld brengen, een volwassen herinterpretatie van Eva Besnyö’s tijdloze icoon uit 1931. Of Misha Mengelberg’s hardhorendheid terloops vereeuwigen. Mijn sentimenten bij het groepsportret van N.U.H.R. opwekken als ik daar mijn vroegere klasgenoot Eddie ontwaar. Bij Céline van Balen de herinnering terugbrengen dat zij de enige fotograaf is die niet door mij geïnterviewd wilde worden. Of dat opwindende, jaloersmakende beeld van Dolly Parton, waar Corb!no’s schaduw prominent overheen valt. De ontroerende, liefdevol gekoesterde voeten van balletdanseres Joke Zijlstra.

Uit elke foto van CORB!NO (Cornelis Maarten Corbijn van Willenswaard, 1959) spreekt liefde. Liefde voor de mens, liefde voor het métier. Die liefde blijkt het meest van al uit een simpel zinnetje op Corb!no’s website. Wie op ‘Loves’ klikt, leest: ‘This part is still in progress.’

Inderdaad, liefde is een werkwoord.

©Pim Milo, 2005

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home